Hoofdstuk

Verhaal Verhaaltje op Vrijdag

Dorst

Er was eens…

… een soldaat in de woestijn. Deze soldaat was moegestreden en liep nipt overlevend alleen door de woestijn. Hij had dorst, heel veel dorst. Hoe meer tijd verstreek, hoe dorstiger hij werd. Het was het enige waar hij aan kon denken en smeekte om water, al was het maar een druppel. Alsof zijn gebeden werden gehoord strompelde hij op een kleine oase met vers water. Hij kon drinken zoveel als hij wilde en verbleef een tijdje in zijn oase met zijn waterpoel. Maar na verloop van tijd kreeg hij honger en hoeveel water hij ook dronk, zijn honger werd niet gestild en dus wilde hij op zoek naar eten. Hij kreeg zoveel honger dat hij was vergeten hoe het was om dorst te hebben. Het enige waar hij nu nog aan kon denken was de honger, hij ging op zoek naar eten en verliet het water in de oase…

Dit verhaal werd mij ooit verteld om te illustreren hoe het vaak werkt bij mensen. We hebben een verlangen of behoefte wat moet worden gestild en zodra dat is gebeurd komt er een nieuw, ander verlangen of behoefte. Ergens best heel logisch want mensen willen vaak meer en meer, It’s human nature. In dit geval was het een primaire levensbehoefte en overlevingsdrang van een soldaat in de woestijn. Deze fictieve parallel heb ik ooit moeten ondervinden in real life.

Zonder te veel in detail te treden maar de context was als volgt…

Ik was haar water en ik vervulde haar diepste verlangen en alle behoeftes op alle manieren met alles wie ik ben; puur en zuiver BDSM-bronwater, met een vleugje vanille. Dat deed ik met het besef dat ik voor haar het enige water was maar zonder te weten dat er ooit een behoefte aan eten kon komen. Althans, ik wist dat eten bestond ook al had ze eerder niet voor eten gekozen. Ik wist dat eten ook een primaire levensbehoefte was maar ze verzekerde me op alle manieren dat ze genoeg had aan water, ik was alles wat ze nodig had en ik geloofde haar. Ik zag niet aankomen dat ik, als haar primaire levensbehoefte nummer 1, zonder meer aan de kant kon worden gezet en dat we van de één op de andere dag niet meer in elkaars leven waren… ik was immers haar wonderwater, hoe dan???

Dit rekende ik mezelf aan, ik gaf het eten niet de schuld dat het bestond en de honger moest stillen en daarom kon ik haar dat ook niet aanrekenen. Ik gaf mezelf ook niet de schuld dat ik water was, ook al was ik voor haar perfect, puur en zuiver BDSM-bronwater met een vleugje vanille maar dit was niet te vermijden want ik kón haar eten niet zijn. Niet dat ik het niet wilde maar het was letterlijk onmogelijk. Ik rekende het mezelf wel aan dat ik naïef ben geweest, dat ik het niet zag aankomen terwijl ik stroomde zoals ik dat deed maar wel was gewaarschuwd met het verhaal van een soldaat in de woestijn.

Deze wijze, dure, pijnlijke en waardevolle les moest ik ondergaan op mijn pad waarvoor ik eigenlijk ook heel dankbaar ben. Ook al was ik water, ik was bijna verdronken. Ik moest leren om beter te luisteren naar mijn gevoel of naar welbedoelde adviezen van anderen maar vooral leren wie ik ben en wil zijn…voor mezelf en voor anderen. Ik kan daarom nooit meer uitsluitend iemands water zijn, al is het een met 850 diamantjes ingelegde fles Beverly Hills 90H20, gebotteld bij blauw maanlicht door waternimfjes die lullabies zingen.

Ironisch genoeg kwam bij haar de BDSM-dorst na een paar jaar weer terug en gaf ik haar nog één intense stormvloed van het beste en lekkerste BDSM-water zónder vanille wat ze naar eigen zeggen ooit heeft gehad, vraag me niet waarom ik dat heb gedaan… It’s complicated. Ik zag nu pas in dat ik veel meer was dan alleen water terwijl haar dorst en/of honger nooit gestild kon worden. Ik wilde mijn kostbare water beter besteden en het niet langer laten vergiftigen wat zij overigens niet begreep, pas toen kon ik de bron volledig voor haar afsluiten en dit hoofdstuk ook voor mezelf afsluiten. Ze heeft nog wel andere bronnen geprobeerd aan te boren en om te vormen naar mijn samenstelling maar die chemie en mijn unieke smaak uit de voor haar destijds perfecte oase heeft ze nooit meer teruggevonden. Dat zeg ik niet met wrok, groot genoegen of andere naargeestige gevoelens, ik vind het triest en jammer voor alles en iedereen… ook voor haar.

Mocht ik ooit in de positie belanden dat ik als een soldaat in de woestijn loop, snakkend naar een druppel water… dan heb ik mezelf voorgenomen om het te koesteren als ik het vind en niet voor lief te nemen, al is het één druppel of een onuitputtelijke bron. En wanneer ik dan ooit de behoefte krijgen aan eten, dan vertel ik mijn watersub dat ik honger heb en ga ik nergens anders op zoek naar eten, beseffend wat mijn watersub voor mij betekent en heeft betekend. Want als ik mijn watersub kies, dan weet ik dat mijn watersub een hart van goud heeft en zij fucking magical is, met haar toverstaf stilt ze dan mijn honger omdat mijn watersub niets liever wil en ik ook niet. Dat maakt mijn watersub mijn alles en meer heb ik niet nodig om mijn eeuwige dankbaarheid te tonen en haar méér terug te geven met alles wat ik in me heb.

Voor nu….I’m good, I’m happy, I’m healed, I’m at peace, I’m stronger, I’m liberated, I’m blessed.

Leef lang en gelukkig 🫶🏾

E.

En omdat ik zo van muziek hou… I’ve kept my head up high to stop myself from drowning:

https://www.youtube.com/watch?v=SsZrQgtglOY

p.s.

How did I heal?

Healing doesn’t mean the damage never existed. It means the damage doesn’t control my life.

~ Akshay Dubey~

-

Openbare reacties op dit Hoofdstuk

(Je moet ingelogd zijn om een openbare reactie te plaatsen)

Reacties van deelnemers op deze bijdrage

09 feb 2024 om 17:20 uur Mooie metafoor!

Alle hoofdstukken van dit verhaal

DatumVolgnrHoofdstuktitelteamkeuzeaanbeveling
02-02-20241Judgmentteamkeuzeaanbeveling 6x
09-02-20242Dorstteamkeuzeaanbeveling 4x

Mijn acties

Voor acties met een * moet je ingelogd zijn.

Algemene gegevens

teamkeuze
aanbeveling 4x
09-02-2024 17:14
09-02-2024 17:14
09-02-2024 17:20
169x


75 Deelnemers op de site. 20153 Actieve deelnemers. 461 bezoekers.